De heer Franssen heeft laten weten dat hij aan het realiseren van Noordwijk’s wens, weer een eigen echte burgemeester te hebben, niet zal meewerken.

Voor Lijst Salman Noordwijk komt dit bericht niet als een verrassing; omgekeerd zelfs, er was weinig anders te verwachten.

Al zo lang was duidelijk dat de heer Franssen eigenlijk maar één criterium kent, namelijk wat hij wil. Ook democratisch gekozen leden van een gemeenteraad behoren voor hem te buigen; en zelfs regels worden bijgebogen als het voor het doorzetten van de wil van de heer Franssen nodig is.

Dat de heer Franssen mee zou gaan in het initiatief van Noordwijk’s gemeenteraad,die als een zelfbewuste vertegenwoordiging van de mensen besloot zelfstandig te werken aan selectie van een eigen burgemeester, was al niet waarschijnlijk. Het was juist zijn eerdere belofte, die hij nu breekt, om wél mee te werken, die verrassend was.

En de manier waarop de heer Franssen nu te werk gaat is weer typerend.

Achter de rug van Noordwijk om wist hij de minister te verleiden tot het besluit geen vacature open te stellen. Noch hij, noch de minister dacht kennelijk aan het elementaire beginsel dat er, voor een besluit zal worden genomen, even aan de betrokkenen om hun mening moet worden gevraagd.

En noch de heer Franssen, noch de minister dacht er kennelijk aan dat het gebruikelijk is dat een overheidsinstantie die een besluit neemt, dat besluit zelf aan de betrokkenen meedeelt.

De heer Franssen brengt zijn eigen bestuursrechtelijke structuren aan. Ze voeren ons terug naar de goede oude tijd. Het kwam voor dat nederige delegaties bij de hoogste macht aanklopten met hun verzoeken, om te merken dat ze niet eens werden toegelaten; het enige wat er vanaf kon was dat een lakei bij de poort namens de vorst de weigering meedeelde.

De gedachte dat Noordwijk met de heer Franssen en zijn plannen een prettige toekomst wacht, kan maar beter vaarwel worden gezegd.

Het beste is, dat Noordwijk voortgaat op de ingeslagen weg, van eigen initiatief en een flinke rechte rug.