In de extra gemeenteraadsvergadering van 2 oktober jl. heeft Lijst Salman Noordwijk (LSN) zich duidelijk uitgesproken tegen een fusie van Noordwijk met de andere gemeenten in de Duin- en Bollenstreek. Wel hebben wij een motie voor intensivering van de regionale samenwerking mede-ondertekend.

Lees hieronder de uitgesproken tekst:

Het is aan Pim Fortuyn te danken dat de verplichte gemeentelijke herindelingen in 2002 onder Balkenende zijn afgelast.  

Tot die tijd zou de herindeling van gemeenten een oplossing zijn voor het uitvoering kunnen geven aan de opgelegde nieuwe verantwoordelijkheden van het Rijk. Met de vorming van grotere besturen kwam de gemeente steeds verder van de burger af te staan. Was vroeger het gemeentehuis op het dorp, na een gemeentelijke herindeling moest men nu vaak kilometers reizen voor het aanvragen van een nieuw paspoort of rijbewijs. Gemeentelijke herindelingen, opgelegd, maar ook “vrijwillig”  tot stand gekomen,  zijn gewoon in eerste instantie een ordinaire bezuinigingsmaatregel die uiteindelijk altijd zal leiden tot een hogere rekening voor de burger (in financieel opzicht, maar óók als het gaat om vermindering van de dienstverlening en verdere verwijdering van de politiek). 

Dat het herindelingsgevaar nog niet helemaal voorbij is in Nederland, blijkt dat gemeenten nog steeds verplicht kunnen worden heringedeeld als blijkt dat de bestuurskracht van een gemeente onvoldoende is.  Maar wat hebben de burgers aan bestuurskracht? Bestuurskracht is slechts van belang voor bestuurders, voor het krijgen van een hogere vergoeding omdat men meer ‘onderdanen’ heeft en voor het krijgen van meer politieke carrièrekansen.

Terug naar Pim Fortuyn. In één van zijn meesterwerken schreef hij over de herindeling van het land, provincies en gemeenten het volgende:
“We gaan terug naar TENMINSTE 1000 gemeenten (DS: verkleinen dus in plaats van vergroten!). Daarbij moet zowel recht worden gedaan aan wat historisch is gegroeid, als ook aan wat er in de laatste jaren is gegroeid. Uitgangspunt is zo veel mogelijk de wens van de meerderheid van de burgers in het betreffende gebied. We gaan deze herintroductie van de kleine schaal overigens wel op een moderne manier doen. De kleine gemeente betrekt weliswaar zoveel mogelijk met B&W het oude stadhuis, maar propt deze zeker niet vol met ambtenaren. Er komt een kleine staf onder leiding van een gemeentesecretaris en voor het overige worden gemeentelijke diensten ingekocht op een zich te ontwikkelen quasi markt van instellingen voor gemeentelijke overheidsdiensten. Voor zover dat mogelijk is, wordt ook het particuliere initiatief ingeschakeld”.

“Daar waar nodig, bijvoorbeeld op het terrein van infrastructuur en ruimtelijke ordening, werken de wethouders samen en leggen ze hun gemeenschappelijke plan voor aan hun gemeenteraden. Daar waar de regio een bovengemeentelijk belang in het geding acht, roept zij de betreffende wethouders bijeen en stelt onderleiding van de betreffende gedeputeerde een plan op dat ter goedkeuring wordt voorgelegd aan de betreffende gemeenteraden. Mocht de besluitvorming daarover stagneren dan bindt het Dagelijks bestuur van de regio het besluitvormingsproces aan een tijdslimiet. In het uiterste geval trekt het Dagelijks bestuur van de regio de kwestie naar zich toe en laat het een finaal, de betreffende gemeenten bindend, een besluit nemen door Provinciale Staten. Op deze manier wordt bestuurskracht gegarandeerd, ook daar waar gemeenten het door onderling of intern krakeel laten afweten”.

Lijst Salman Noordwijk –en dat zal u niet verbazen- steunt de nog steeds actuele en naar ons idee juiste visie van Pim Fortuyn volledig. De kracht van het besturen zit hem in kleinschaligheid, niet in grootschaligheid, zeker waar het gaat om dienstverlening. We moeten terug naar de zgn. menselijke maat. Nu al hebben veel Noordwijkers het idee dat de politiek ver van hen afstaat. Dat is een dagelijks gehoord geluid. Dat Noordwijk van een bestuurderscultuur in een bewonerscultuur moet veranderen betekent niet dat wethouders 7 keer per week met hun snuit in de krant op de foto moeten staan, maar dat burgers de politici eenvoudig weten te vinden en andersom dat politici ook daadwerkelijk iets doen met wat er in de samenleving  speelt. Afgelopen week nog lazen we in één van onze lokale kranten dat de wijkverenigingen kritiek uiten op de samenwerking met de gemeente. Zou die samenwerking soms beter zijn wanneer de wethouders, maar ook de raadsleden compleet onzichtbaar zouden zijn in één groot bollendorp? Voor de politici wel een veilige gedachte, want de kans dat je op straat aangesproken wordt over het beleid van de gemeente wordt aanzienlijk verkleind.
En zou een groter dorp de cohesie binnen een samenleving echt vergroten? Wat denkt u zelf!?

Wat van toepassing is op gemeenten die groter worden, is ook van toepassing zorginstellingen, scholen en ziekenhuizen. De klant wordt een nummer en de kwaliteit van de dienstverlening neemt af! Er zijn voorbeelden te over te noemen.

De samenwerking met de omliggende gemeenten moet, en die conclusie wordt onderschreven door het stuk van Berenschot, beter benut worden. Hierbij zal wat ons betreft vooral veel aandacht moeten worden besteed aan één van de belangrijkste regionale spelers: Holland Rijnland. Dit orgaan kan als de Europese Unie van de Duin-  en Bollenstreek worden beschouwd. De overdracht van bevoegdheden heeft er toe geleid dat we als Noordwijk nauwelijks nog iets te zeggen hebben over zaken die Noordwijk in het bijzonder raken. Onlangs is de Rijnstreek aan de regio toegevoegd, en als we niet oppassen en de regiobestuurders met hun grootheidswaanzin hun gang laten gaan, wordt de regio nog alsmaar groter, waarmee de Noordwijkse invloed op Noordwijkse zaken ook steeds meer afneemt. Een goed voorbeeld daarvan is het regionale woonruimteverdeelsysteem. Holland Rijnland zou van prima toegevoegde waarde geweest kunnen zijn als we de organisatie vanaf het begin anders hadden opgetuigd en de voormalige (ja, want daar spreken we over) Duin- en Bollenstreek zich niet had laten opslokken door de voormalige Leidse regio. Wat ons betreft gaan we te zijner tijd terug naar sub-regio’s en stappen we uit Holland “rupsje nooitgenoeg” Rijnland.

Lijst Salman Noordwijk is over het algemeen wel tevreden over de samenwerking binnen de verschillende verbanden met omliggende gemeenten, of dat nu Noordwijkerhout, Katwijk, Teijlingen of Lisse is. Wat ons betreft hoeven we ons niet specifiek voor één of meerdere gemeenten uit te spreken als het om samenwerking gaat. Je moet samenwerken met die gemeente of gemeenten die de grootste toegevoegde waarde levert voor Noordwijk en onze inwoners.

Fusie is wat Lijst Salman Noordwijk betreft écht onbespreekbaar. En gelukkig vinden wij hierin gemeente Noordwijkerhout, aan onze zijde. Nogmaals: gemeentelijke fusies hebben zelden iets bijgedragen aan de verbetering van de dienstverlening, maar wél geleid tot hogere kosten voor de inwoners en bedrijven. En, niet onbelangrijk: een fusie betekent ook niet dat je niet meer moet samenwerken!

Het wordt anders als de burgers van Noordwijk zich in ruime meerderheid uitspreken voor een fusie met de omliggende gemeenten te zijn, maar dan moeten we ook daadwerkelijk durven die vraag aan de Noordwijkers voor te leggen en ons als raad ook aan die uitspraak binden. Dat is democratie.

Samengevat: samenwerking is OK, maar fusie NEE!

Dat betekent logischerwijs voor wat Lijst Salman Noordwijk betreft dat er geen dure externe vervolgstudie wordt gedaan naar één grote bollengemeente. Wat ons betreft is dit einde discussie en moeten we ons nú richten op verbetering en intensivering van de samenwerking, zónder dat dit een opmaat is of lijkt te zijn naar een fusie. De motie van de Progressieve Combinatie zullen wij om die reden dan ook niet steunen.

Noordwijk IS van de Noordwijkers, en Noordwijk BLIJFT van de Noordwijkers!